Tækifæri... Sem betur fer eru þau þarna úti, ef að við kærum okkur um að teigja okkur eftir þeim
Með vaxandi sjálfsmeðvitund og þeirri staðreynd að líklega er ég að opna augun í fyrsta skiptið á ævinni, hafa runnið upp fyrir mér nokkur atriði.
Það sem að flestir kalla raunveruleikann, þ.e. þetta daglega sem við vöknum til á hverjum degi þegar að við opnum augun, er aðeins til í okkar eigin huga. Skynjun okkar á "honum", þótt svo við kærum okkur ekki um að viðurkenna það, er aldrei sú sama og hjá manninum sem að við sitjum við hliðina á.
Áhyggjur og aðrar álíka tilfinningar, hvers eðlis sem þær eru, leiddar af líðandi stundu eða tengdar fortíð/framtíð eru ekki til neins, eru af okkur sjálfum skapaðar, það eru við sem leifum þeim að hafa áhrif á hvað við segjum, gerum og hugsum. Sú tilfinning að okkur líði ekki vel, er tekin fyrst og fremst af okkur sjálfum, meðvituð eða ómeðvituð, við leifum því að gerast.
Ágreiningur okkar á milli verður ekki leystur með endalausum orðum, oftast er í lagi að vera sammála um að vera ósammála. Ágreiningurinn hvort eð er í flestum tilvikum kominn til vegna okkar eigin vanhæfni að geta sett okkur í spor annara og viljum ekki viðurkenna það, að fyrir utan okkar tilvist og hugsanir sé eitthvað annað, sem við sjálf höfum ekki fullt vit á eða kærum okkur ekki að opna augun fyrir.
Eymd er valkostur. Hafði heyrt þetta sagt ótal sinnum og alltaf verið sammála, þó svo að ég hafi aldrei getað gert mér í hugarlund hvað það þýddi í raun og veru, ekki að ég telji mig vita það enn þann dag í dag, en tel að augu mín hafi opnast allvega til hálfs til að skilja það.
Við vitum ekki allt. Því fyrr sem við gerum okkur grein fyrir því betra. Það er þá og ekki fyrr sem við getum opnað okkur einlæglega fyrir nýjum hugmyndum. Hugmyndir sem við lokum huga okkar fyrir því við erum of upptekin af okkur sjálfum og því sem að við þekkjum. Við förum ekki útfyrir okkar þekkingarstig því við erum of hrædd við hvað gæti gerist, hvert það leiðir okkur.
Fyrirgefning er að vera frjáls! Hvort sem við fyrirgefum öðrum fyrir misgjörðir þeirra í okkar garð eða okkur eru fyrirgefnar misgjörðir okkar. Við verðum í raun aldrei fyllilega frjáls fyrr við lærum að fyrirgefa öllu í kringum okkur.
í endingu og að lokum... Er eitthvað af því sem að gerist hjá okkur og allt í kringum okkur að gerast í alvörunni? Skiptir eitthvað af þessu öllu máli? Erum við föst í því sjá hlutina einungis eftir því hvað við höldum að þeir séu en ekki eins og þeir eru?